Μια βουτιά που άργησε χρόνια... 🌊
Είναι Αύγουστος και στέκομαι σε μια κατάμεστη παραλία μπροστά στη θάλασσα. Την ακούω να μου τραγουδάει για να μπω μέσα της. «Αχρείαστο το κάλεσμά σου, Σειρήνα μου», σκέφτομαι και μπουρδουκλώνομαι καθώς βγάζω με ανυπομονησία το παρεό. Περπατάω χαρούμενη τα μέτρα που μας χωρίζουν και βουτάω στη δροσερή αγκαλιά της.
Αυτό είναι κάτι που είχα χρόνια να κάνω. Όχι επειδή καταλάγιασε το κάλεσμα της αγαπημένης μου, αλλά επειδή είχα πείσει τον εαυτό μου πως το σώμα μου δεν ήταν το «κατάλληλο» για να φαίνεται και να απολαμβάνει. Λες και ζούσα σε μια δυστοπία όπου μόνο οι καλλίγραμμοι, γυμνασμένοι άνθρωποι δικαιούνται να χαίρονται τη ζωή... oh wait!
Με τα χρόνια συνειδητοποίησα πως μάλλον εκεί ακριβώς ζούμε. Μας έχουν πείσει πως τα σώματά μας πρέπει να είναι «κάπως» για να τα χαιρόμαστε — κι αν δεν πληρούμε τα κριτήρια, καλύτερα να μην φαινόμαστε και πολύ.
Όμως εγώ βαρέθηκα. Βαρέθηκα να απολογούμαι για την κυτταρίτιδα μου, για τα κιλά μου και για εκείνο το «αχ βρε κορίτσι μου, λίγο να προσπαθούσες θα ήσουν μια κούκλα». Κατάλαβα πως κάθε καλοκαίρι που χάνω τη χαρά της θάλασσας επειδή ντρέπομαι για το σώμα μου, είναι ένα καλοκαίρι που δεν θα επιστρέψει ποτέ.
Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που στα κοσμήματά μου φτιάχνω τόσο διαφορετικές φιγούρες. Θέλω όταν τα πιάσεις στα χέρια σου να αισθανθείς πως αυτός ο κόσμος είναι φτιαγμένος και για εσένα και πως η μοναδικότητα σου είναι ένα δώρο για το οποίο πρέπει να είσαι πολύ περήφαν@.
Καλές βουτιές, μανάρι μου! 🌊
Δες όλες τις φιγούρες και ανακάλυψε αυτή που σε αντιπροσωπεύει!